مراجعه کنندگان به مرکز روزانه شامل کسانی هستند که به علت ابتلا به بیماریهای اعصاب و روان مانند اختلال دو قطبی یا اسکیزوفرنیا، سالها است که توانایی روانی آنها شامل قوای شناختی (حافظه، تمرکز فکر، توان برنامه ریزی و تصمیم گیری و از این قبیل …)، مهارت اجتماعی ( مانند ارتباط با دیگران، حل مسائل جاری در جامعه، استفاده از خدمات شهری، رفت و شد در شهر، ….) دچار نقصان و ضعف شده است. این ناتوانیها منجر به گوشه گیری بیشتر و انزوا بیمار از جامعه میشود. انزوای روز افزون، خود منجربه کاهش بیشتر توان روانی بیماران میشود. این دور باطل باعث میشود که بتدریج بیمار توانایی های لازم را کسب نکند و یا در صورت کسب در سالهای گذشته بتدریج آنها را از دست بدهد. در صورتیکه بیماری در سنین بالاتر مثلا بالای ۲۵ سالگی شروع شده باشد حالت دوم مصداق بیشتری دارد.
